مرگ عزیزی که اتفاق میافته چنان روح و روانمون رو بهم میریزه که زمان زیادی رو باید برا کنار اومدن با این موضوع سپری کنیم.. لباس مشکی می پوشیم و براش مراسم تشیع ،سه روز،چهلم،چهار ماه و سالگرد برای گرامی داشتن یادشان میگیریم و به هر مناسبتی به قبورشان سر میزنیم.. تلوبزیون هم که نگاه میکنیم توی سریالها یا سایر برنامه هاش همینطوره.. اما در شهر ما مردمانی زندگی می کنن که به راحتی مرگ عزیزشان را می پذیرن،با لباس سفید بدون حضور زنان تشیع می کنن،هیچ پارچه سیاه رو بر در و دیوار خانه نصب نمی شه،گریه و زاری نمی کنن،اون رو امانتی میدونن که برای مدتی به زمین اومده بود و همون که اون رو به زمین اورد خودش هم برده و ناراحتی نداره.. فک می کنم ما هم باید بتونیم نگاهمون رو به مرگ نزدیکانمون عوض کنیم و در این راستا نقش صدا و سیما هم بی تاثیر نیست..

اگه شما شاهد موضوعی باشین و بعدا ازتون بخوان توی یه مرجع

قانونی شهادت بدین

و شما نه وقت شهادت رو دارین و نه خانواده تون راضی به

رفتن به این مراجع باشن

با توجه به اینکه هر دونفرشون ادم نادرستی هستن شما میرفتین

شهادت میدادین یا

کتمان حقیقت می کردین ؟

تصوّر کنید، شخصی عزیزش به شدّت بیمار و چیزی به مرگش نمانده و تنها راه نجات او یک داروی گران قیمتی است که در شهر فقط یک داروخانه آن را می فروشد. فقیر نه پول دارد و نه آشنایی برای قرض گرفتن. به سراغ دارو فروش رفته و عاجزانه خواهش می کند آن دارو را برای بیمارش قرض بدهد. دارو فروش به هیچ وجه راضی نمی شود. حالا این شخص دو راه دارد، یا دارو را بدزدد و یا نظاره گر مرگ عزیزش باشد. او دارو را شبانه می دزدد و عزیزش را از مرگ نجات می دهد. پلیس شهر وی را دستگیر می کند. 1- آیا کار آن شخص درست بود؟2- آیا برای این دزدی، فقیر باید مجازات شود؟ چرا

عدالت از نظر لفظی به معنی مساوات است..

ولی آیا انسانها در حالت مساوات قرار دارند؟؟

آیا از نظر شرایط اجتماعی در یک شرایط به دنیا اومدیم؟؟

آیا از نظر شرایط جسمی و جنسیت شرایطمون مساوی هست؟؟

آیا از نظر شرایط جغرافیایی و آب و هوایی شرایطمون یکی بوده؟؟

آیا از نظر وضع مالی در شرایط مساوی دنیا اومدیم؟؟

و چراهای دیگه..

عدالت در این شرایط چه مفهومی می تونه داشته باشه ؟؟